Η ιστορία της μικρής Αννούλας

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Αννούλα. Αυτό το κοριτσάκι δεν είχε καλούς γονείς. Τη χτυπούσαν, τη φώναζαν, τη μάλωναν. Μια μέρα η Αννούλα έφαγε πολύ ξύλο από τον μπαμπά της επειδή του πρότεινε να πάει στο σχολείο, γιατί της άρεσε πάρα πολύ. Όπως καταλαβαίνετε ο πατέρας της αρνήθηκε και από οικονομικό λόγο αλλά και από κακία, να μη γίνει το παιδί καλύτερο από κείνον. Έτσι, το κορίτσι μετά από το ξύλο που έφαγε, έφυγε από το σπίτι και χάθηκε στους δρόμους της Αθήνας.
Μια από τις πολλές μέρες που ήταν εξαφανισμένη και χαμένη στο δάσος την είδε μια κυρία και τη ρώτησε "γιατί κλαις;" και το κοριτσάκι είπε όλα αυτά που την κάναν να κλαίει. Αυτή η καλή κυρία, επειδή τη λυπήθηκε, την πήρε σπίτι της και περνούσαν μαζί πολύ καλά, ώσπου κάποια μέρα, μετά από συζήτηση αποφάσισε να την υιοθετήσει. Η Αννούλα δέχτηκε. Το είπαν και στους πραγματικούς γονείς της Αννούλας, που με τη σειρά τους συμφώνησαν κι αυτοί.
Από τότε ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Η ωραία κοιμωμένη σε νέες περιπέτειες

Μια φορά κι έναν καιρό σ' ένα μακρινό βασίλειο γεννήθηκε ένα πανέμορφο κοριτσάκι με μαλλιά σαν του έβενου και με τόσο κατάλευκο δέρμα σαν του χιονιού που το ονόμασαν Χιονάτη. Το κοριτσάκι αυτό είχε έναν αδερφό που τον έλεγαν Πήτερ Παν. Ο Πήτερ Παν όμως διέφερε από τα άλλα αγόρια, καθώς μπορούσε να πετάει χάρη στο φύκι που του είχε δωρίσει όταν είχε γεννηθεί η ξαδέρφη του γοργόνα Άριελ. Μια μέρα που η γιαγιά της Χιονάτης, η Ούρσουλα, αρρώστησε βαριά, η Χιονάτη έστειλε στη γιαγιά της τη μικρή ξαδερφούλα της, την Ωραία Κοιμωμένη. Η Ωραία Κοιμωμένη, φορώντας την κόκκινη μπέρτα της και κρατώντας το καλαθάκι της με τα απαραίτητα, κίνησε για το δάσος. Στο δάσος όμως ζούσε και ο Δρακουμέλ, ένας φθονερός μάγος, που μόλις είδε την Ωραία Κοιμωμένη να περπατάει ανέμελη της επιτέθηκε πετώντας με το σατανικό δράκο του. Αιφνιδιασμένη η Ωραία Κοιμωμένη άρχισε να τρέχει. Για καλή της τύχη όμως, ακούγοντάς την να ζητάει βοήθεια, έσπευσαν να τη βοηθήσουν τα τρία γουρουνάκια, τα οποία αφού τη μετέφεραν στο σπίτι τους, προκειμένου να νικήσουν το Δρακουμέλ, ζήτησαν τη βοήθεια του καλού τους φίλου Σρεκ. Αφού ο Σρεκ νίκησε το Δρακουμέλ, η Ωραία Κοιμωμένη, καθώς ξεκίνησε να πάρει το δρόμο της επιστροφής, αποχαιρέτησε όλους τους καλούς της φίλους που τόσο πολύ τη βοήθησαν. Έτσι, η Ωραία Κοιμωμένη γύρισε πίσω στη μητέρα της τη Μπάρμπι, η οποία είχε ανησυχήσει πάρα πολύ.
Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Μπρατάνη Δήμητρα

Το πουλί και η μαμά του

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε ένα μικρό πουλί που πετούσε με τη μαμά του. Όμως, φύσηξε ένας δυνατός αέρας και το πήρε μακριά από τη μάνα του. Η μάνα του το έψαχνε και το πουλί έψαχνε τη μαμά του. Ο άνεμος το πήγε μακριά κι έτσι δεν είδε τη μαμά του. Έτσι, το πουλί πέταξε όπου να 'ναι, γιατί δεν ήξερε το δρόμο για να γυρίσει στη φωλιά. Η μαμά του, αφού το έψαξε, έφυγε με τα άλλα πουλιά. Το μικρό πουλί είδε ένα κοπάδι άλλα πουλιά και ρώτησε "μήπως είδατε τη μαμά μου, γιατί χάθηκα;" "Όχι." λένε τα άλλα πουλιά. Κι έτσι έφυγε. Όμως η μαμά του το έψαχνε. Πήγε και ρώτησε τα πουλιά που πετούσανε "μήπως είδατε ένα μικρό πουλάκι που πετούσε;" "Ναι" λένε τα πουλιά. Και λέει η μαμά του πουλιού "προς τα πού πήγε;" "Προς τα κει" της απάντησαν τα πουλιά. Ο μικρός, καθώς έψαχνε τη μαμά του, βρήκε ένα δέντρο και πήγε και κάθισε πάνω. Εκείνη τη στιγμή το είδε η μάνα του και το φώναξε. Και το πουλί έτρεξε στην αγκαλιά της μαμάς του και χάρηκαν που βρέθηκαν πάλι.

Νίκος Ποσναχίδης